سفر نخستوزیر عراق به واشنگتن
سفر علی الزیدی به واشنگتن را باید در دو سطح تحلیل کرد: سطح رسمی و اعلامی و سطح راهبردی و پنهان.
سطح رسمی (آنچه گفته میشود):
عراق با «جایگاه قدرت» پا به واشنگتن میگذارد تا سرمایهگذاری جذب کند، ضمانتنامه ۳۰ میلیارد دلاری را آزاد کند و روابط خود را با آمریکا بازتعریف نماید. هیئت ۵۰ نفره با ۵ وزیر و نمایندگان مجلس، نشان از عزم بغداد برای یک «توافق جامع» دارد.
سطح راهبردی (آنچه پشت پرده است):
الف) تغییر موازنه پس از جنگ: جنگ رمضان، معادلات منطقه را تغییر داده است. عراق که در طول جنگ، هم میزبان حملات مقاومت به پایگاههای آمریکا بود و هم هدف فشارهای واشنگتن، اکنون به دنبال تعریف جدیدی از رابطه با آمریکا است. این سفر، تلاشی برای «مدیریت تنش» با واشنگتن و در عین حال «حفظ دستاوردهای مقاومت» در داخل است.
ب) آزمون سرنوشتساز برای الزیدی: اندیشکده شورای آتلانتیک این سفر را «آزمونی سرنوشتساز» توصیف کرده است. الزیدی به دنبال اثبات این است که عراق میتواند «مهار سلاح گروههای مسلح» را عملی کند. اما این در حالی است که مقاومت اسلامی عراق این سفر را «مغایر با عزت ملی» دانسته و آن را محکوم کرده است.
ج) شکاف در داخل عراق: ترکیب هیئت اعزامی (شامل ۵ وزیر و نمایندگان مجلس) و همزمانی آن با بیانیه تند مقاومت، نشاندهنده شکاف عمیق میان دولت و گروههای مقاومت است. الزیدی در مسیری حرکت میکند که مقاومت آن را «تسلیم در برابر آمریکا» میخواند.
نتیجهگیری:
سفر الزیدی، یک «بازی دوگانه» است. او از یک سو میخواهد با آمریکا تعامل کند و از سوی دیگر نمیتواند از دستاوردهای مقاومت عبور کند. او موفقیت این سفر را در «ایجاد تعادل» بین خواستههای واشنگتن (مهار مقاومت) و واقعیتهای میدانی عراق میداند. اما بیانیه تند مقاومت، نشان میدهد که این تعادل، بسیار شکننده و دشوار خواهد بود.
دکتر رضا کریمی صالح
