Bilal Y. Saab، کارشناس حوزه خاورمیانه و آفریقای شمالی در چتم هاوس
به نقل از یکی از مقامات آمریکایی: «بسیاری از مشاوران امنیت ملی نزدیک به آمریکا معتقدند *اقدام نظامی در این مرحله موجب تضعیف اعتراضات میشود». مقامات ارشد نظامی نیز به ترامپ توصیه کردهاند که *زمان بیشتری برای آمادهسازی چنین اقداماتی نیاز است.
قانونیبودن هر اقدامِ نظامیِ احتمالیِ آمریکا علیه ایران را هم که کنار بگذاریم، آیا چنین اقدامی عاقلانه است؟ آیا واقعا به معترضین ایرانی کمک میکند؟ پاسخ صادقانه این است که نمیدانیم. این امر بسیار وابسته به ماهیت حملات، میل ترامپ به استمرار آنها، و توانایی او برای ارائه برنامهای برای بعد از حملات است. تأثیر این حملات میتواند از فاجعه تا رهایی را شامل شود.
یک حمله نظامی میتواند برای معترضین افتضاح باشد، زیرا اراده رژیم و بدنه پرجمعیت حامیانش را قویتر میکند. یک اجتماع به دور پرچم واحد بسیار محتمل است اگر حملاتی نمادین یا تک مرحلهای صورت گیرند. همچنین این حملات میتواند روحیه معترضین را ضعیف کند.
اما این بدان معنا نیست که حملات وسیع و قدرتمند هم الزاما کمک کننده خواهند بود. در صورتیکه ترامپ، برای مثال، رهبر ایران را حذف کند، یک حکومت نظامی در دستان سپاه پاسداران احتمال جدیتری است تا قدرت گرفتن معترضین. آیا ترامپ با چنین نتیجهای خوشحال خواهد بود؟ چنین نتیجهای شکست سختی برای معترضین خواهد بود.
از سوی دیگر، حملات میتواند باعث تضعیف موقعیت جمهوری اسلامی شود. جمهوری اسلامی در صورت مبارزه در دو جبهه ی داخلی و خارجی، موقعیت سختتری خواهد داشت.
تهدیدات ترامپ باید جدی گرفته شوند، اما ایران ونزوئلا نیست، بلکه کشوری ۹۰ میلیونی با حکومتی مقاوم است که همچنان میتواند در داخل و خارج طوفان به پا کند. آیا ترامپ که سیاست خارجه «اول آمریکا» را پرچمداری میکند، اشتهایی برای شروع آنچه میتواند جنگی همه جانبه با ایران باشد را دارد؟ یا اشتهای مواجهه با فردایی که به احتمال زیاد آشوب خواهد بود؟
