سئول و واشنگتن در طول دو سال و نیم گذشته در دوران ریاستجمهوری یئون سئوک یئول در کره جنوبی و جو بایدن در ایالات متحده تقریباً همگام با یکدیگر حرکت کردهاند. با این حال، پیشبینی میشود که رقابت فزاینده ایالات متحده و چین تحت ریاستجمهوری دونالد ترامپ و همچنین عدم قطعیتهای سیاسی پس از استیضاح یئون ممکن است منجر به بازنگری در روابط سئول با واشنگتن و پکن شود.
در گفتوگو با جمعی از کارشناسان به طور مفصل به رقابت چین و ایالات متحده در کره جنوبی پرداخته است که در ادامه مشروح آن را میخوانید:
به منظور پاسخ به فرصتهای جدید سیاست خارجی و چالشهای دیپلماتیک میان سئول، پکن و واشنگتن در پرتو تغییرات در سیاست داخلی و تنشهای ژئوپولیتیکی، اندرو یئو از مرکز مطالعات سیاستهای آسیایی، دو کارشناس از ایالات متحده و دو کارشناس از کره جنوبی را برای تبادل نظر درباره مسیر اتحاد ایالات متحده و کره جنوبی و روابط کره جنوبی با چین در سال ۲۰۲۵ گرد هم آورد. چهار مشارکتکننده—اوونز جی. آر. ریور، رایان هاس، کیو یون چونگ، و چائه سانگ چون—به دو سؤال خاص پاسخ دادند.
** سؤال اول به بررسی روابط کره جنوبی با ایالات متحده و چین پرداخته و این پرسش را مطرح کرده که آیا شعار «اقتصاد با چین، امنیت با ایالات متحده» همچنان برای کره جنوبی در دوره رقابت فزاینده ایالات متحده و چین کاربرد دارد یا خیر؟
تمام چهار مشارکتکننده معتقدند به دلیل پیچیدگی و یکپارچگی طبیعت اقتصادی و امنیتی، این شعار دیگر امروزه قابل اجرا نیست. بهطور خاص، کارشناس چئون اظهار میکند که «استراتژی دوگانهای» که سئول در دهه ۲۰۱۰ اتخاذ کرده بود، دیگر قابل اعمال نیست. با این حال، مشارکتکنندگان در نحوه پاسخدهی سئول به فشارهای فزاینده از سوی دولت ترامپ برای همراستایی با واشنگتن در رقابت ایالات متحده و چین اختلاف نظر دارند، بهویژه اگر رهبری سئول به حزب مخالف دموکراتیک کره (DPK) منتقل شود. در حالی که هاس نسبت به پایداری بلندمدت اتحاد ایالات متحده و کره جنوبی اطمینان بیشتری دارد، کارشناس چونگ و ریور معتقد است در صورتی که حزب دموکراتیک کره بر سر کار بیاید، مسیر دشوارتری در پیش خواهد بود.
سؤال دوم به این موضوع پرداخته که آیا تقویت روابط میان کره شمالی و روسیه درهای جدیدی برای واشنگتن و سئول میگشاید تا بر تصمیمات سیاست خارجی چین در شبهجزیره کره تأثیر بگذارند.
پاسخها متنوعتر بودند. بهعنوان مثال، چونگ و ریور معتقدند که سئول و واشنگتن میتوانند بر چین فشار بیاورند و آن را متقاعد کنند که از کمک به برنامههای تسلیحاتی کره شمالی خودداری کند. چونگ همچنین معتقد است که پکن ممکن است بهعنوان واکنش به اتحاد پیونگ یانگ با مسکو، به سمت سئول جذب شود. اما هاس نسبت به توانایی هر بازیگری برای «دور کردن پکن از روابط نزدیکش با کره شمالی و روسیه» بدبین است. او پیشنهاد میکند که بهجای تلاش برای شکاف انداختن میان کیم جونگ اون و ولادیمیر پوتین، باید پکن را نزدیکتر به دایره سئول (و توکیو) نگه داشت.
چئون نیز معتقد است که پکن از تشویق گسترش روابط میان کره شمالی و روسیه خودداری خواهد کرد، اما او هم نسبت به همراستایی دائمی و قطعی در مثلث روسیه-کره شمالی-چین ابراز تردید میکند.”
افزایش رقابت استراتژیک بین ایالات متحده و جمهوری خلق چین (PRC) به دورانی پایان داد که در آن کره جنوبی میتوانست از روابط تجاری قوی با چین و اتحاد قوی با ایالات متحده بهرهبرداری کند. از زمانی که رئیسجمهور نو مو هیون (۲۰۰۸-۲۰۰۳)، که نماد چنین تفکری بود، کره جنوبی را بهعنوان «متعادلکننده» منطقهای معرفی کرد و مدعی شد که کره جنوبی مسیری میان ایالات متحده و چین طی خواهد کرد، شرایط خیلی تغییر کرده است، این دیدگاه در آن زمان بهشدت توسط محافظهکاران کره جنوبی مورد انتقاد قرار گرفت و بهطور خصوصی توسط مقامات ایالات متحده تمسخر شد. امروزه، این رویکرد حتی از آن زمان هم سادهلوحانهتر و خطرناکتر به نظر میرسد.
منطقه خود را برای یک دوره طولانی از روابط دشوار با چین آماده میکند/رویکرد ترامپ با چین تهاجمیتر از گذشته
امروزه در دنیایی زندگی میکنیم که برخی کشورهای هند و اقیانوس آرام در میانه رقابت فزاینده ایالات متحده و جمهوری خلق چین بهطور جدی مواضع خود را مشخص میکنند. تقویت توان هستهای و متعارف چین، مواضع تهدیدآمیز آن نسبت به تایوان و فیلیپین، ادعاهای گسترش قلمرویش در دریاهای چین شرقی و جنوبی، و تنشها با ژاپن باعث شده است که کشورهای منطقه بهطور فزایندهای در برابر چین ایستادگی کنند، از جمله تقویت روابط ائتلافی با واشنگتن، افزایش استقرار نیروهای نظامی ایالات متحده و تشکیل شراکتهای جدید منطقهای میان دموکراسیهای همفکر (مانند AUKUS و Quad). بهنظر میرسد که منطقه خود را برای یک دوره طولانی از روابط دشوار با چین آماده میکند که حول رقابت شدید ایالات متحده و چین خواهد بود.
انتظار میرود که بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید رویکردی تهاجمیتر نسبت به چین بهویژه در حوزه تجارت به همراه داشته باشد و این منجر به افزایش انتظارات ایالات متحده از همپیمانان منطقهای خود، بهویژه کره جنوبی، شود.
فشارهای دولت ترامپ بر سئول ممکن است به شکل درخواستهای سنگینتر برای تقسیم بار دفاعی، تغییر مأموریت نیروهای ایالات متحده از کره به چین و تنگه تایوان، کاهش نیروهای ایالات متحده در کره یا ترکیبی از اینها باشد. با مواجهه با رئیسجمهور ایالات متحده که نظرات ضد اتحاد دارد، از کره متنفر است و رویکردی بسیار معاملاتی دارد، کره جنوبی تحت فشار شدیدی برای تطابق با درخواستهای ایالات متحده قرار خواهد گرفت. وابستگی مستمر کره جنوبی به ایالات متحده برای امنیت خود، مقاومت در برابر این فشارها را دشوار خواهد کرد.
این وضعیت احتمالاً همچنان برقرار خواهد بود، صرف نظر از نتیجه تصمیم دادگاه قانون اساسی کره در مورد استیضاح یون. اما اگر همانطور که پیشبینی میشود، یون در نهایت با رئیسجمهوری از حزب دموکراتیک کره جایگزین شود، ممکن است دورهای دشوار در روابط ایالات متحده و جمهوری کره (ROK) آغاز شود. حزب دموکراتیک کره بهشدت از سیاستهای یون در مورد کره شمالی، چین، روسیه و ژاپن انتقاد کرده است و این موضوع از پیش روابط حزب با مواضع کنونی ایالات متحده را دچار تنش کرده است. از اختلافات مربوط به چین شروع میشود و احتمال بروز مجموعهای از اختلافات جدی با دولت ترامپ میتواند به بحران در اتحاد منجر شود
رویکرد سنتی «اقتصاد با چین، امنیت با ایالات متحده»/ جزئی حیاتی در معماری امنیت شبکهای منطقه
رویکرد سنتی «اقتصاد با چین، امنیت با ایالات متحده» دیگر تحت اداره یئون کارآمد نیست. اگرچه دولت یئون سوک به دنبال جدا شدن کامل از چین نبوده است، اما با اتخاذ استراتژی کاهش ریسک، بر تنوعبخشی در تجارت و سرمایهگذاری تمرکز کرده است و به تلاشهای ایالات متحده برای بازسازی زنجیرههای تأمین جهانی همراستا شده است. از زمان استقرار یک سامانه دفاع هوایی ارتفاع بالا (THAAD) ایالات متحده در کره جنوبی در سال ۲۰۱۶، کره جنوبی متوجه شده است که چین مایل است از وابستگی نامتقارن اقتصادی به عنوان ابزاری بهرهبرداری کند، که به صنایع بزرگ کره جنوبی آسیب رسانده است. در سال ۲۰۲۱، بحران کمبود محلول اوره نیز آشکار ساخت که اقتصاد کره جنوبی در صورت وابستگی زنجیره تأمین مواد اولیه به چین، مستعد اختلالات است.
در حوزه امنیتی، دولت یئون تحت چارچوب گسترده سیاست خارجی خود یک استراتژی هند و اقیانوس آرام منتشر کرده، که هدف آن این است که کره جنوبی به عنوان یک کشور محوری جهانی معرفی شود، اگرچه با حمایت نیمی دلی از حزب مخالف دموکراتیک کره (DPK) مواجه است. این استراتژی بر تعامل فعال با منطقه هند و اقیانوس آرام تأکید دارد و به شکلگیری تعادل قدرتی مطلوب برای کشورهای دموکرات همفکر کمک میکند. به همین منظور، همکاری سهجانبه میان کره جنوبی، ایالات متحده و ژاپن احیا شده است، که به عنوان جزئی حیاتی در معماری امنیت شبکهای منطقه خدمت میکند.
حتی انتظار میرود در دولت دوم ترامپ تاکید بر منطقه هند و اقیانوس آرام ادامه یابد، بهویژه زمانی که این دولت بر رقابت با چین تأکید دارد. در این سناریو، معماری امنیت شبکهای طراحی شده برای تقویت رقابت ایالات متحده و چین، که هر دو همکاری سهجانبه و یکپارچگی قوی صنعت دفاعی را در بر میگیرد، بهطور مؤثر به هدف استراتژیک خود خواهد رسید. از این رو، مشارکت سهجانبه میان کره جنوبی، ایالات متحده و ژاپن احتمالاً به عنوان یک عنصر کلیدی برای جلوگیری از رفتارهای کره شمالی که همچنان نگرانی عمدهای برای کره جنوبی است، ادامه خواهد داشت. درست مانند دولت اول ترامپ، احتمال تعلیق تمرینات نظامی ایالات متحده و کره جنوبی به منظور تسهیل مذاکرات بین ایالات متحده و جمهوری دموکراتیک خلق کره (DPRK) وجود دارد، اما همکاری سهجانبه گستردهتر بین کره جنوبی، ایالات متحده و ژاپن میتواند به عنوان یک اهرم برای آغاز گفتگوها با کره شمالی عمل کند.
همکاری میان جمهوری کره، ایالات متحده و ژاپن فراتر از شبهجزیره
با این حال، تحت یک سیاست کاهش بودجه، دولت ترامپ به احتمال زیاد بر تقسیم بار دفاعی با متحدان ایالات متحده و یکپارچگی بیشتر برای دفاع جمعی تأکید خواهد کرد. با توجه به تمرکز دولت بر رقابت ایالات متحده و چین،با تأکید بر انعطافپذیری استراتژیک در تعهدات امنیتی، احتمال این وجود دارد که همکاری میان جمهوری کره، ایالات متحده و ژاپن فراتر از شبهجزیره کره برود. در این زمینه، انتظار میرود که افکار عمومی داخلی کره جنوبی دچار دوگانگی شود. علاوه بر این، اگر کره جنوبی پس از استیضاح یئون یک انتخابات زودهنگام ریاستجمهوری برگزار کند، احتمال قوی وجود دارد که سئول توسط حزب دموکراتیک کره پیشرو شود، که بهطور سنتی استراتژی سگکزدن را بین ایالات متحده و چین ترجیح میدهد، که میتواند دستاوردهای سیاست خارجی دولت یئون را معکوس کند. با جستجوی گفتگو با کره شمالی و تلاش برای بهبود روابط با کشورهایی مانند روسیه و چین برای این منظور، حزب دموکراتیک کره میتواند تعهد کره جنوبی به وضوح استراتژیک که دولت یئون اعلام کرده را تضعیف کند.
برای دولت ترامپ هرگونه حمایت سئول از پکن یک تهدید امنیتی محسوب میشود/ترامپ به سئول فرصت نخواهد داد
دولت دوم ترامپ انتخاب استراتژیک سئول میان پکن و واشنگتن را بیشتر به چالش خواهد کشید. دولت ترامپ با فشارهای شدیدی سعی در سوق دادن سئول به سمت واشنگتن در راستای جهتگیری استراتژیک خود خواهد کرد، از جمله با تهدید به محدود کردن حمایتهای امنیتی و/یا افزایش تنشهای تجاری در صورت عدم توجه کره جنوبی به درخواستهای واشنگتن. تیم ترامپ احتمالاً شعاری مانند «اقتصاد با چین، امنیت با ایالات متحده» را نپذیرد. برای تیم ترامپ، هرگونه حمایت کره جنوبی از تلاشهای چین برای افزایش ارزش زنجیرهها نهتنها یک نگرانی اقتصادی است بلکه بهعنوان یک تهدید امنیتی نیز محسوب میشود. تیم ترامپ ظرفیت صنعتی چین را بهعنوان یک تهدید امنیتی میبیند، به ویژه با توجه به این امکان که پکن میتواند ظرفیت تولید خود را متمرکز کند تا قابلیتهای نظامی را در مقیاسی عرضه کند که واشنگتن برای مقابله با آن دچار مشکل شود.
دولت ترامپ به اندازه دولت بایدن به مشارکت کره جنوبی در فعالیتهای مشترک بین ژاپن، جمهوری کره و ایالات متحده اهمیت نمیدهد. واشنگتن تحت کنترل ترامپ، مسائل مورد نگرانی را جهت حفظ همبستگی ائتلافی و مکانیزم هماهنگی سهجانبه نادیده نخواهد گرفت یا به سئول فرصت نخواهد داد.
با درستی یا نادرستی، ترامپ ترجیح میدهد بهطور مستقیم با دشمنان برخورد کند تا اینکه تلاشهای لازم برای ایجاد انسجام ائتلافی برای مقابله با کشورهایی مانند چین را انجام دهد. ترامپ بهطور غریزی نسبت به ارائه امتیازات در خدمت وحدت ائتلافی بیاعتمادی دارد. او همچنین ممکن است با توجه به آشفتگی سیاسی در سئول و موقعیت نااستوار نخستوزیر شیگرو ایشیبا در توکیو، پتانسیل محدودی برای چنین تلاشهایی ببیند.
با این حال، عامل اصلی که ممکن است مسیر و سرعت رشد ائتلاف ایالات متحده و کره جنوبی در سالهای آینده را مشخص کند، تصمیمات مردم کره جنوبی درباره حکومت خودشان است. تا زمانی که سئول در آشفتگی سیاسی قرار دارد، پیشرفت در هر موضوع مهمی در ائتلاف سخت خواهد بود. در حالی که چشمانداز کوتاهمدت برای ائتلاف نامشخص است، من در طول مدت متوسط و طولانیمدت خوشبین هستم. حمایت قوی دوحزبی از ائتلاف در کره جنوبی و ایالات متحده وجود دارد. ائتلاف ایالات متحده و کره جنوبی در کره جنوبی کمتر سیاسیشده؛ حمایت از ائتلاف در میان طیف سیاسی از محافظهکاران تا پیشروها گسترش یافته است. در حالی که لحن و آهنگ بحثهای مدیریت ائتلاف ممکن است بسته به جانشینی یئون تغییر کند، جهتگیری کلی ائتلاف مثبت باقی خواهد ماند. هر دو کشور با تهدیدات مشترکی روبرو هستند. هر دو کشور منافع مشترکی در حفظ ثبات منطقهای و شرایط مساعد برای رشد اقتصادی دارند. با وجود احتمال بالقوه آشفتگی سیاسی نزدیکمدت، این شرایط پایهای قوی برای رشد ائتلاف در سالهای آینده ایجاد میکند.”
ایالات متحده به دنبال ایجاد توازن نظامی و کنترل چین است /چین از سال ۲۰۲۰ استراتژی اقتصادی “چرخش دوگانه” را دنبال کرده است
طراحی استراتژیهای اقتصادی و امنیتی خارجی کره جنوبی ذاتاً پیچیده است، زیرا این دو رکن اساسی امنیت ملی و رشد اقتصادی کشور را تشکیل میدهند. در دهه ۲۰۱۰، کره جنوبی به دنبال یک مشارکت اقتصادی با چین بود، در حالی که همزمان به تقویت اتحاد امنیتی خود با ایالات متحده نیز پرداخت. با این حال، این استراتژی دوگانه دیگر قابلاستمرار نیست.
ایالات متحده به دنبال ایجاد توازن نظامی و کنترل چین است و جدایی بخشهای اقتصادی و فناوری که میتوانند به قابلیتهای نظامی چین کمک کنند را تشویق میکند. در دولت بایدن، این به شکل “کاهش ریسک” و جدایی هدفمند در حوزه فناوریهای پیشرفته انجام شده است. با بازگشت دولت ترامپ، احتمال زیادی وجود دارد که جدایی در تمامی بخشها، از جمله تجارت، دنبال شود.
چین، از طرف دیگر، ظاهراً از یک نظم اقتصادی عادلانه و فراگیر حمایت میکند اما همچنان به کار با روشهای تجاریای که به عنوان ناعادلانه تلقی میشوند و سیاستهای اقتصادیای که با هنجارهای لیبرال سازگار نیستند، ادامه میدهد. برای آمادهسازی برای احتمال جدایی اقتصادی با ایالات متحده، چین از سال ۲۰۲۰ یک استراتژی اقتصادی “چرخش دوگانه” را دنبال کرده است که بر اولویتگذاری گردش داخلی (مانند افزایش مصرف داخلی و اتکای فناورانه به خود)، تنوع و جهانیسازی زنجیرههای تأمین و جذب سرمایهگذاریهای خارجی تأکید دارد. به طور قابلتوجهتری، چین به دنبال گسترش نفوذ خود از طریق قاطعیت نظامی در دریای جنوبی چین و نسبت به تایوان است و در حال تقویت موضع بازدارندگی خود در قبال “زنجیره جزیره اول” و پیشبرد ارتباطات منطقهای با ابتکار کمربند و جاده است.
این تحولات نشان میدهد که استراتژیهای اقتصادی و امنیتی کره جنوبی دیگر نمیتوانند جدا باقی بمانند. امنیتیسازی سیاست اقتصادی قبلاً آغاز شده است و کره جنوبی باید حساب احتمالی واکنشهای اقتصادی از سوی چین به دلیل اختلافات ژئوپلیتیکی را بکند و تا حدی با تلاشهای ایالات متحده برای مقابله با چین اقتصادی همگام شود. در حالی که بحثها پیرامون دامنه امنیتیسازی همچنان ادامه دارد، واضح است که مسائل اقتصادی و امنیتی به طور فزایندهای به سوی یک چارچوب یکپارچه حرکت خواهند کرد. استراتژی سئول شامل حفظ یک استراتژی تنوع اقتصادی، تقویت قابلیتهای بازدارندگی کره جنوبی از طریق اتحاد جمهوری کره و ایالات متحده و بهبود چارچوبهای اقتصادی و امنیتی خود برای تطابق با یک نظم جهانی که به طور فزایندهای متفرق است، خواهد بود.
رابطه اقتصادی بین کره جنوبی و چین از مکمل بودن بهطور فزایندهای به رقابتی تبدیل شده و چالشهای ساختاری برای همکاری دوجانبه ایجاد کرده است. این تحول به دلیل توسعه سریع فناوری و پیشرفت صنعتی چین و رقابت فزاینده بین ایالات متحده و چین است که کره جنوبی را مجبور به پیمایش یک استراتژی دشوار بین اتحاد امنیتی خود با ایالات متحده و روابط اقتصادی با چین کرده است.
بهویژه در دوران ترامپ، کره جنوبی باید به دقت پویاییهای ایالات متحده و چین را رصد کند و استراتژیهای خود را به طور متناسب تنظیم کند. این شامل کاهش تأثیرات اقتصادی احتمالی، گسترش شراکتهای اقتصادی فراتر از وابستگی کره جنوبی به چین و اطمینان از اینکه استراتژی امنیتی کره جنوبی قابلیتهای بازدارندگی را با هماهنگی با ایالات متحده و همپیمانانش تقویت میکند، میشود. به عنوان یک قدرت میانه، کره جنوبی باید به دقت عمل کند تا امنیت و ثبات اقتصادی درازمدت خود را در یک چشمانداز جهانی که به سرعت در حال تغییر است، حفظ کند.
فرصتها و چالشهای تعمیق روابط کره شمالی و روسیه
*** تعمیق روابط کره شمالی و روسیه خطرات جدیدی را در شبهجزیره کره به وجود میآورد، بهویژه اگر کمکهای فنی و نظامی روسیه تواناییهای تسلیحاتی کره شمالی را تقویت کند. روابط کیم-پوتین چه فرصتها یا چالشهایی را برای سئول و واشنگتن در روابط آنها با پکن ایجاد میکند؟
ایوانز جی. آر. رویر پاسخ داد: شراکت “جامع استراتژیک” جدید میان پیونگیانگ و مسکو یک چالش جدی برای اتحاد ایالات متحده، کره جنوبی (U.S.-ROK) است. اگر روسیه به پیونگیانگ کمکهای نظامی پیشرفته ارائه دهد، این شراکت جدید میتواند توازن نظامی را در شبه جزیره کره و حتی فراتر از آن تغییر دهد.
هنوز مشخص نیست روسیه در ازای حمایت کره شمالی از جنگ مسکو علیه اوکراین چه چیزی به پیونگیانگ وعده داده است. اما این احتمال وجود دارد که روسیه فناوریهایی ارائه دهد که توان دفاعی کره شمالی را به شدت تقویت کرده و تهدید آن را علیه کره جنوبی، ژاپن و حتی خاک آمریکا افزایش دهد. این فناوریها میتوانند شامل سامانههای پیشرفته پدافند هوایی، هواپیماهای جنگی مدرن، فناوری موشکهای کروز، کمک به کوچکسازی (مینیاتوری کردن) و محافظت کلاهکهای هستهای، فناوری موشکهای سوخت جامد و کمک در برنامه موشکهای شلیکشونده از زیردریایی کره شمالی باشند.
در همین حال، مسکو در حال ارائه مواد غذایی، سوخت و ارز به کره شمالی است که به دوام رژیم کیم کمک میکند و از لحاظ دیپلماتیک نیز در شورای امنیت سازمان ملل از پیونگیانگ حمایت میکند و آن را از اثرات تحریمهای بینالمللی محافظت میکند.
چین، متحد دیرینه و همپیمان با کره شمالی، احتمالاً احساسات متناقضی در مورد گسترش روابط پیونگیانگ و مسکو دارد. از یک سو، آمادگی روسیه برای ارائه تسلیحات و فناوری به کره شمالی میتواند نفوذ چین بر پیونگیانگ را کاهش دهد و رژیم کره شمالی را جسور کند تا اقدامات تحریکآمیزی انجام دهد که ممکن است امنیت چین را تهدید کند.
اما در عین حال، پکن درک میکند که افزایش تهدید کره شمالی علیه کره جنوبی، ژاپن و نیروهای آمریکایی در منطقه میتواند محاسبات امنیتی ایالات متحده و متحدان منطقهای آن را به شدت پیچیده کند.
فرصتی برای ایالات متحده و کره جنوبی؟
حساسیت پکن نسبت به نفوذ فزاینده روسیه بر متحد خود (کره شمالی) و نگرانی در مورد ماجراجوییهای احتمالی کره شمالی ممکن است فرصتی برای ایالات متحده و کره جنوبی فراهم کند. واشنگتن و سئول ممکن است بتوانند از این وضعیت برای تغییر ذهنیت چین درباره خطرات تسلیح کره شمالی توسط مسکو استفاده کنند و پکن را متقاعد کنند که چین باید روسیه را از ارائه فناوریهای حساس به پیونگیانگ منصرف کند.
برای بهرهگیری از این فرصت، واشنگتن و سئول باید به ارائه ارتقاهای قابلتوجه مسکو در تواناییهای متعارف و هستهای پیونگیانگ واکنش نشان دهند. این واکنش میتواند شامل تقویت حضور نظامی ایالات متحده در داخل و اطراف شبه جزیره کره، تقویت تواناییهای متعارف کره جنوبی (از جمله قابلیتهای حمله علیه اهداف کلیدی کره شمالی) و افزایش دامنه و سرعت مانورهای نظامی ایالات متحده – کره جنوبی، از جمله رزمایشهای سهجانبه با ژاپن، باشد.
پیام این اقدامات به پکن این خواهد بود که شکست چین در جلوگیری از کمکهای روسیه به پیونگیانگ در حال به خطر انداختن امنیت خود چین است.
در پایان، چین ممکن است تصمیم بگیرد که منافع ژئوپلیتیک آن در حمایت از شرکای روسی و کره شمالیاش قرار دارد. اما دلیلی وجود دارد که باور کنیم یک تلاش جسورانه، که با استفاده از کانالهای دیپلماتیک آرام حمایت شود و چین را از ریسکهایی که متحمل میشود آگاه کند، میتواند باعث شود پکن درباره عقلانیت تمایل به سمت مسکو و پیونگیانگ تجدید نظر کند.
همکاری استراتژیک کره شمالی و روسیه، که به اعزام نیروهای کره شمالی به جنگ اوکراین، امضای پیمان دفاع متقابل و همکاریهای فناوری منجر شده است، چالشهای قابل توجهی برای کره جنوبی ایجاد کرده است. کره شمالی از جنگ اوکراین تجربه عملیاتی کسب کرده و فناوریهای نظامی جدیدی به دست آورده است. با امضای پیمان دفاعی متقابل، مشارکت روسیه در رخدادهای اضطراری در شبهجزیره کره به یک سناریوی واقعبینانهتر تبدیل شده است. همچنین گزارش شده که روسیه فناوری زیردریایی، فناوری دفاع هوایی و فناوری ورود دوباره برای موشکهای بالستیک قارهپیما را به کره شمالی منتقل خواهد کرد، که میتواند تعادل نظامی در شبهجزیره کره را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. در نتیجه، بحث در مورد همکاری استراتژیک بین کره جنوبی و کشورهای اروپایی به طور فزایندهای اجتنابناپذیر به نظر میرسد. علاوه بر حمایتهای بشردوستانه و تعهدات بازسازی برای اوکراین، دولت یئون نیز در نظر دارد تسلیحات کشنده فراهم کند. تلاشهایی برای مقابله با اعزام نیروهای کره شمالی صورت گرفته است، در حالی که همچنین تضامن با کشورهای اروپایی تقویت میشود.
در زمینه رقابت ایالات متحده و چین، تحریکات کره شمالی و همسویی با روسیه بدون تردید فشار قابلتوجهی بر چین وارد خواهد کرد. علاوه بر این، سئول بیشتر بر همکاری کره جنوبی – ایالات متحده و همکاری سهجانبه بین کره جنوبی، ایالات متحده و ژاپن متمرکز است، بنابراین موقعیت بازدارندگی خود را در برابر کره شمالی تقویت میکند، که بیتردید باری امنیتی بر چین خواهد افزود. در پاسخ به این تحولات ژئوپلیتیکی، چین اخیراً به کره جنوبی ژستهای آشتیجویانه ارسال کرده است. این اتفاق نه تنها به دلیل ظهور همکاری کره شمالی و روسیه است، بلکه برای چین، کره جنوبی به عنوان یک شریک تجاری ارزشمند است، چرا که پکن بهبود اقتصادی را در اولویت قرار داده است. علاوه بر این، دولت ترامپ تعرفه ۶۰ درصد بیشتری بر چین اعلام کرده است و کره جنوبی را به عنوان شریکی مهمتر برای تنوع بخشی تجارت چین تبدیل کرده است. در نهایت، همسویی پکن با سئول احتمالاً به عنوان هشداری به کره شمالی استفاده میشود، که همکاری استراتژیک خود با روسیه را ادامه میدهد.
این وضعیت احتمالاً فرصتی برای کره جنوبی و ایالات متحده فراهم میکند تا همسویی کره شمالی-چین-روسیه را تضعیف کنند و رابطه پایداری با چین حفظ کنند. با این حال، نزدیک شدن سئول و پکن انتظار میرود که محدودیتهایی داشته باشد، زیرا سئول بر وضوح استراتژیک و همسویی با ایالات متحده تأکید دارد و به طور مستقیم به حل مسالمتآمیز مسئله تایوان اشاره کرده و در این راستا با ایالات متحده و ژاپن همکاری میکند. اگر انتخابات زودهنگام ریاستجمهوری برگزار شود و حزب مترقی DPK به قدرت برسد، فضای همکاری کره جنوبی و چین ممکن است گسترش یابد.
تعمیق روابط کره شمالی و روسیه: فرصتها و چالشها برای کره جنوبی و ایالات متحده در رابطه با چین
اگر روابط فزاینده کره شمالی و روسیه بهطور ماهرانه و هوشمندانه مدیریت شود، این امر میتواند فرصتهایی برای کره جنوبی و ایالات متحده در تعامل با چین فراهم کند. در اینجا دلای